Mér datt í hug að telja hvað ég væri búin að blogga í marga daga í röð. Þetta er 23. dagurinn.
Ef ég væri pabbi myndi ég sleppa því að skrifa í dag því hann hafði mikla óbeit á tölunni 23. Að vísu eru þetta ekki alveg 23 dagar í röð því ég klikkaði á þriðjudaginn (þegar ég var í endurskoðunargírnum fyrir happdrættið og steingleymdi blogginu). Þannig að ég er ekki að steypa mér í ógæfu með að skrifa þetta og ég held ég sé ekki að fara að skrifa neitt sem þolir ekki dagsljós. Ég er ekki mikið í því hvort sem dagurinn er venjulegur eða óhappadagur.
Pabbi forðaðist allt sem tengdist 23, dagsetningar, sætisnúmer, hótelherbergi og hann tók meðvitað aldrei ákvörðun þann 23. hvers mánaðar.
Konan sem var gjaldkeri í fyrirtækinu hans bað hann aldrei um að skrifa undir neitt eða spurði hann álits þann 23. Hún skildi hann. Talan sem hún forðaðist var 11. Hún gerði aldrei neitt mikilvægt 11. hvers mánaðar, sat ekki í sæti númer 11 og gisti ekki á hótelherbergi númer 11. Hennar forðun var samt meiri en pabba því hún forðaðist líka allar tölur sem gengu upp í 11 - 22, 33, 44 o.s.frv. Mögulega því hún vann við tölur allan daginn.
Ég held ég eigi ekki óhappatölu en ég er hrifin af tölunni 49 og öllum hinum sem ganga upp í 7. Veit ekki hvað það er? Kannski vegna þess að framburðurinn á 7 er svo gerólíkur tölunni:
Ég er meyr og ánægð og stolt og glöð og sátt og þakklát. Ég er þakklát fyrir óteljandi margt í kvöld og nei, ég fékk mér ekki of mikið af veitingunum. Þetta eru sannar tilfinningar.
Ég er þakklát fyrir að þekkja og vinna með svona frábæru fólki, fyrir að þetta hafi tekist hjá okkur. Þakklát fyrir Hörpu Rún kennara okkar sem leiddi okkur í gegnum allt ferlið og studdi okkur fallega, faglega og dyggilega. Þakklát fyrir að svo margir hafi komið í kvöld, keypt happadrættismiða og keypt bókina. Ég er þakklát fyrir alla sem komu til að styðja mig og fyrir að fá gjöf frá yndislegri stelpu til að veita mér innblástur í áframhaldandi skrif.
Það er gaman að vera rithöfundur og ég stefni á fleiri kvöld eins og í kvöld.
Í gær steingleymdi ég að blogga. Ég var upptekin við að fá nöfn og fjölda happdrættismiða til að stemma við upphæðina sem hefur safnast á reikningnum okkar fyrir útgáfu Gestabókar.
Ég er ekki endurskoðandi. Það gekk ekki að finna villuna þannig að ég byrjaði uppá nýtt. Þá kom allt rétt og ég gat farið að sofa.
Ég skil ekki hvernig ég endaði sem gjaldkeri.
En fyrst ég gleymdi gærdeginum mun ég í dag blogga bæði fyrir og eftir útgáfuhófið.
Vissir þú að Prag er rökréttur millilendingarstaður þegar flugvél fer frá Korfú til Íslands?
Ég vissi það ekki. Af hverju lendir þarf leiguflugvél í sérferð að millilenda? Já, til að taka bensín.
Flugfélagið er tékkneskt.
Ég er viss um að þetta verði allt í lagi. Fullkomlega eðlilegt að dæla bensíni á flugvél með um það bil 200 farþegum … var það ekki einu sinni alveg stranglega bannað?
Mögulega er ég óviss með framkvæmdirnar því í vélinni hef ég verið að hlusta á The Gulag Archipelago eftir Aleksandr Solzhenitsyn og við erum núna komin austur fyrir járntjaldið.
Eins og ég skrifaði um daginn hef ég verið að nota Duolingu daglega undanfarið. Síðustu 219 dagana til að vera nákvæm.
Ég hef verið að læra grísku því það er mikilvægt að geta sagt að kóngulær drekki mjólk og að ég sé í mínum eigin nærfötum. Ég hef ekkert notað grísku síðan ég kom til Korfú en í kvöld lærði ég orðið Φλοίσβος (borið fram: fleezvos) sem þýðir öldugjálfur. Ég lærði það ekki á Duolingo samt.
Núna er ég að velta fyrir mér hvenær ég skipti yfir í pólsku því næst stefni ég á ráðstefnu í Pólland í október. Skipti ég daginn eftir að ég kem heim? Strax í kvöld? Daginn sem ég fer heim?
Þar sem ég skrifa þetta man ég að ég er að fara í eina ferð fyrir október. Í september fer ég til Sviss í mótorhjólaferð … ætti ég að læra þýsku þangað til? Hvað ef við tökum stefnuna á Ítalíu? Eða Frakkland?
Það er erfitt að hafa svona mikið val og of lítinn tíma til að læra.
Það tókst. Ég kom endinum á söguna og vona að hún gangi upp sem smásaga. Ég er löngu búin að lesa hana of oft til að bera skynbragð á hvort hún sé góð eða ekki en ég hef átt sérlega erfitt með hana af mörgum ástæðum.
Þar sem ég er í ritlist sótti ég um að fá að skrifa skáldaðan texta í staðinn fyrir heimildaritgerð. Ég óttaðist að heimildaritgerð í heimspeki yrði mér ofviða. Þessi saga var mögulega erfiðari. Við vorum að lesa verk eftir alls konar heimspekinga (námskeiðið hét Sálgreiningu, heimspeki og menning) og ég ákvað að snúa útúr. Já. Stærstu hugsuðir aldarinnar og ég var með stæla. Ég bjó til nýjan heim með sömu kenningunum og lita samfélagið okkar en ég breytti þeim. Í staðinn fyrir að manneskjan sé til dæmis metin út frá kyni, kynþætti, aldri og þess háttar var virði manneskjunnar reiknað út frá framlegð til samfélagsins. Til að ganga lengra með kynleysið þérast allir og eru óskaplega formlegir … mér fannst það skemmtileg hugmynd. Þangað til ég fór að skrifa … ég lærði aldrei að þéra, varð að læra það. Það er líka rosalega erfitt að skrifa án þess að nota hún og hann. Erfiðara en ég hélt.
Það sem var enn erfiðara var að skrifa um heim án þess að útskýra hann. Leyfa öllu að flæða fram án þess að infodömpa allri baksögunni. Það er allt eins og það er en ég útskýri ekki neitt. Í lokaútgáfunni er samt ein manneskja sem er gersamlega óþolandi því hún segir alltaf hið augljósa. Hefði viljað sleppa henni, gera hana í það minnsta skemmtilegri eða viðkunnanlegri en þá hefði ekki verið nein leið til að koma öllu fyrir í 4000 orðum.
Mér gengur ekki að enda söguna mína og ég á að skila henni á morgun. Hversu opinn má endir smásögu vera? Hversu mikið eyðileggur lélegur endir fyrir góðri sögu? Ef sagan er lokaverkefni í heimspekinámskeiði er í lagi að skilja alla enda eftir lausa? Má ég enda á spurningu? Hver ætti að svara henni? Hver spyr?
Hvað þarf að standa hér til að það teljist sem bloggfærsla?
Í vinnunni hitti ég fólk daglega sem þarf að takast á við miklar breytingar. Umrótarbreytingar og ég tala um þær. Hlusta á fólk tala um það sem hefur breyst, gott og vont, og hvað fólk er sjálft að gera til að breytast. Aðlagast breytingunum.
Ég tala um breytingar á fyrirlestrum. Ég minnist yfirleitt á þær í öllum fyrirlestrum og ég held fyrirlestur tvisvar á önn sem heitir einfaldlega Breytingar. Ég grínast með að uppáhalds spakmæli mitt sé:
Ef ekkert breytist breytist ekkert
Einu sinni skrifaði ég það á pappakassa sem ég notaði fyrir bókahillu eftir að líf mitt breyttist töluvert. Það var til að auðvelda sjálfri mér nýju kringumstæðurnar. Sannfær mig um að það væri gott að hlutirnir breyttust.
Þá eins og núna hataði ég breytingar. Ég þoli þær ekki.
Það fylgir því að lifa að breytast. Vissulega kýs ég frekar að breytast en að deyja en ég væri til í að það væri ekki annað hvort eða.
Ég hef verið í námskeiðinu Á þrykk þessa önn og lokaverkefnið okkar er útgefin bók. Á námskeiðinu skrifum við bók, ritstýrum, prófarkarlesum, setjum bókina upp, veljum forsíðumynd, pappír, hönnum allt, fjármögnum, auglýsum (@gestabok_), seljum og höldum útgáfuhóf.
Bekkurinn gerir þetta saman en eins og í öllum hópverkefnum eru sumir sem draga vagninn og aðrir sitja í honum. Þessa önn hef ég verið einhvers staðar á milli, hvorki dregið vagninn né setið í honum.
Suma daga hef ég hreinlega haft nóg með að verða ekki undir honum.
En ég hef selt slatta af happdrættismiðum og það er enn hægt að kaupa miða.
Þér er boðið!! Happdrætti til styrktar útgáfu vorbókar ritlistarnema - Gestabók 🥂
Hátt í hundrað vinningar í boði - listaverk, leikhúsmiðar, bækur fyrir börn og fullorðna og margt fleira.
Miðaverð er 1.500 kr. Hægt er að skrá sig í happdrættið með því að millifæra á reikninginn hér að neðan og skrifa athugasemd á þessa færslu eða senda skilaboð á Gestabók á Facebook eða Instagram. Einnig má senda skilaboð beint á höfunda bókarinnar.
Því meira sem er að gera hjá mér því gleymnari verð ég. Það á líklega við um flesta en ég var að velta fyrir mér áðan hvort það sé eitthvað hlutfall verkefna sem er eðlilegt að gleymist? Svona eins og Dunbar kenningin um félagsleg samskipti. Það hefur verið reynt að afsanna hana en í rúm 30 ár hefur hún staðist allar prófanir. Dunbar kenningin er sú að manneskjan getur verið í eðlilegum, daglegum samskiptum við um það bil 150 einstaklinga og sinnt um það bil fimm nánari samskiptum.
Hver ætli talan sé varðandi verkefni? Hversu mörg verkefni getur einstaklingurinn munað eftir áður en hann fer að gleyma? Hverjar eru breyturnar sem hafa áhrif? Stærð verkefnanna? Fjölbreytni þeirra? Umhverfisþættir? Truflanir? Þreyta? Innri áreiti og andlegir þættir?
Þá er ég að tala um meðal manneskju sem er ekki á þeim stað að vita ekki hvort hún sé að koma eða fara ef hún er í úlpunni.
Kannski rannsaka ég þetta þegar ég er orðin stór. Kannski skrifaði ég um þessar vangaveltur í kvöld til að ég myndi síður gleyma því.
Ég var að lesa um cinco de mayo því ég var ekki alveg viss hverju væri verið að fagna.
Merkileg lesning.
Þjóðhátíðardagur Mexíkó er 16. september því 1810 lýsti Miguel Hidalgo yfir sjálfstæði landsins frá Spáni. 5. maí er til að minnast sigurs Mexíkó á her Frakka árið 1862 í bardaga við Puebla. Dagurinn er einmitt líka kallaður Dagur Puebla bardagans.
2000 Mexíkóar á móti 6000 Frökkum, 100 Mexíkanar létust og 500 Frakkar. Sigurinn var ímyndar-sigur mexíkönsku þjóðarinnar á Frakklandi og leiddi að lokum til þess að Benito Juárez forseti komst aftur til valda, með aðstoð Bandaríkjanna.
5. maí er helst fagnað í Bandaríkjunum, eiginlega ekkert í Mexíkó (nema í borginni Puebla), með hefðbundnum mat, tónlist, dansi og fjölskylduskemmtunum. Ástæðan fyrir því að þessi dagur er svona merkilegur í Bandaríkjunum er sú að sigur Mexíkana á stórveldinu Frakklandi hafði áhrif á bardagaþrek hermanna í borgarastyrkjöldinni sem þá geisaði norðan landamæranna. Ef þeir geta það í Puebla getum við það líka!
Þannig er það.
Þýðir ekkert að fara til Mexíkó í maí sem sagt og búast við skrúðgöngum.
Í dag er alþjóðlegi kvenhjóladagurinn og Skutlurnar fagna því. Við erum mótorhjólaklúbbur og við erum stelpur, það er no brainer.
Mögulega hefði ég átt að ljúka daglega blogginu mínu af áður en ég fór að skála fyrir vel heppnuðum degi? En dagurinn var sérlega vel heppnaður. Tæplega fjörtíu konur á jafnmörgum hjólum, tvö löggumótorhjól (takk kærlega Bjössi og Matti!), það rigndi ekki og pylsur í Auðbrekkunni.
Unnur Magna magnaða tók myndir og Kittý ofurskutla og kílómetradrottning bjó líka til myndband.
Ég var að hugsa í dag um hvernig ég skrifa. Mér finnst ég oft ráfa frá einum punkti til annars, skoða þetta og hitt, pæli í þessu og hinu en kemst aldrei að beinni niðurstöðu.
Mögulega eru þessar vangaveltur tengdar því að mér tekst ekki að skrifa góðan endi á smásögu sem ég er að skrifa í heimspeki námskeiði (spurðu mig endilega hvernig er að vera í svona skemmtilegu námi).
Sagan er of stór fyrir plássið sem hún fær (4000 orð) en ég er samt að reyna að troða henni í það rými.
Um helgina lítur út fyrir að ég þurfi að drepa einhverjar elskur mínar …
Ég vakna snemma á morgnanna og fer út að labba með Blíðu. Á virkum dögum kem ég oft við í Orkunni á Dalvegi og fæ mér kaffi á leiðinni á heiðina og spjalla stundum við starfsmennina sem eru á næturvakt. Þegar Iceland Engihjalla var opið á næturnar kom ég iðuleg við þar og kynntist starfsmönnunum. Það myndast sérstakt samband milli fólks sem er vakandi á nóttunni og núna kemur fyrir að ég hitti þau annars staðar sem er líka skemmtilegt. Gaman að labba inn í Nettó í Mjóddinni og fá knús frá portúgalskri stelpu sem ég veit ekki hvað heitir. Ég var greinilega mikið í Iceland á nóttunni.
Í morgun fór ég á Dalveginn. Þegar ég labba inn stendur maður mín megin við afgreiðsluborðið og er að segja frá upplifun sinni af einhverju bílabraski. Strákurinn sem er á vaktinni þessa vikuna sat við bílalúguna og haka hans hvíldi á hnefa vinstri handar. Hann var næstum með lokuð augun og leit ekki út fyrir að vera að hlusta á einræðu mannsins. Strákurinn er yfirleitt afskaplega indæll og nennir alltaf að spjalla við alla. Ég hugsaði með mér að sögumaðurinn hlyti að hafa verið lengi við afgreiðsluborðið fyrst starfsmaðurinn var alveg hættur að sýna viðbrögð.
Ég gekk að afgreiðslukassanum, strákurinn stóð upp, afgreiddi mig orðalaust og settist aftur við bíllúgugluggann. Það er eina sætið sem er í boði í búðinni. Ég var með heyrnartólin mín að hlusta á sögu þegar ég gekk inn en þegar ég kem að kaffivélinni var ég orðin forvitin að heyra um hvað hinn viðskiptavinurinn var að tala. Ég má vera forvitin um miðja nótt, það er hollt varnarviðbragð líkama míns að vita hverjir eru í kringum mig þegar það eru fáir á ferli.
Ég henti einhverjum áttahundruð kalli í boðið. Hann var illa skrítinn, maðurinn. Hann vissi greinilega alveg hvað ég var að gera og ég vissi hvað ég var að gera. Það þarf eitthvað annað til að ég viti ekki hvað ég er að gera. Þetta var illa vel úthugsað skilurðu.
Svo kom löng þögn. Ég gaut augunum á starfsmanninn sem væri undir venjulegum kringumstæðum búinn að svara einhverju. Ekki orð og hann sat enn eins og hann væri sofandi við gluggann.
Þetta er einmitt eitthvað annað. Það verður einfaldlega að gera eitthvað við menn sem eru svona illa ómeðvitaðir um hvernig allt virkar.
Kaffið mitt var tilbúið og ég gat ekki legið lengur á hleri. Þegar ég gekk út var maðurinn enn að nota “illa” til áhersluauka og ég sá að bílalúgan var opin. Fyrir utan hana sat maður í bíl og var greinilega að tala við illa klára manninn inn í búðinni.
Er þetta eitthvað sem fólk gerir bara? Talar við félaga sína í gegnum bílalúgu á bensínstöð sem hvorugur vinnur á klukkan fimm á fimmtudagsmorgni?
Ég hef verið að fikta við að nota tungumálaforritið Duolingo í nokkur ár. Ég er með langan lista af tungumálum sem ég hef prufað, nokkrir dagar af finnsku, smá klingonska, smá tímabil á ítölsku og aðeins prufað pólsku og frönsku og þýsku en kann ekki neitt í neinu tungumáli. Lærði að vísu alveg slatta í spænsku og undanfarnar vikur hef ég verið að læra grísku því ég er að fara til Korfú bráðum. Það sem mér finnst merkilegt er hvað orðaforðinn er mismunandi á ólíkum tungumálum. Á pólsku borða hestar epli en á grísku drekka köngulær mjólk. Spánverjar virðast vera sérlega hrifnir af pennum.
Síðan ég náði í forritið hef ég reglulega gleymt því í margar vikur í röð en svo opnað það aftur og haldið áfram.
Síðustu 207 dagana hef ef notað Duolingo á hverjum einasta degi. Ekki misst út einn dag.
Mér finnst það mjög töff, mikil einurð, samviskusemi og dugnaður að gera eitthvað annað en sinna líkamlegum þörfum í rúmt hálft ár!
Síðasta vor skrifaði ég drög að sjálfsævisögu í námskeiði hjá Oddnýju Eir Ævarsdóttur rithöfundi. Þetta námskeið var algerlega frábært og hún er bæði stórkostleg manneskja og kennari. Ég held að ég muni vinna áfram með drögin einn daginn en þegar ég var að skrifa fannst mér alltaf svo skrítið að vera að skrifa um atburðina sem fleiri en ég upplifðu. Mér fannst erfitt að skrifa bara um það sem mér sjálfri fannst án þess að spyrja aðra hver þeirra upplifun hefði verið.
Upplifun allra er mismunandi, skynþröskuldur ólíkur, fyrri reynsla litar það sem við sjáum og heyrum en samt tölum við um raunveruleika. Hver nákvæmlega er raunveruleikinn þegar við notum öll okkar eigin skynfæri til að finna fyrir honum? Er eitthvað til sem er satt, alveg satt og alltaf satt? Getum við notað orð til að lýsa öllu? Þurfum við alltaf að hafa samanburð til að skilja?
Ætti ég kannski að blogga fyrr um daginn til að skrifa skýrari og betri texta?
Það má nota bæði f og v til að skrifa orðið. V er algengara en mér finnst f fallegra.
Mér finnast máfar líka fallegir fuglar en þeir eru svo mikil skaðræðis kvikindi að ég viðurkenni það almennt ekki. Mér eins t stundum betra að þegja um ákveðna hluti en að fá yfir mig fyrirlestrinum hvað þetta eða hitt sé grimmt, ömurlegt, hávært eða ógeðslegt.
Ég er sammála eiginlega öllu um máta. Það er eitthvað miskunnarlaust við þá, eigingjarna og hættulegt en á sama tíma finnst mér þeir fallegir, hreinir, sterkir og bjarteygðir.
Þegar ég var lítil gáfu granny og grandad máfunum alltaf afganginn af hádegismatnum. Þau kölluðu einn þeirra alltaf Bossy, risastór fugl sem óð í gegnum fugla þvögu á til að ná bestu bitunum og réðst jafnvel á hina máfana til að koma sér betur fyrir. Máfarnir eru óaðskiljanlegur hluti hljóð-myndarinnar í Lerwick þannig að ég finn bæði fyrir heimþrá og nostalgíu þegar ég heyri þá garga. Hljóð þeirra ylja mér.
Ég var að sjá að ég er ekki eini aðdáandi máfa og söngs þeirra. Kannski fer ég að segja frá ást minni á þessum fuglum? Þessi frétt er svo skemmtileg og hún gladdi mig, það eru haldin Evrópumeistaramót í máfaeftirhermun. Mikið er heimurinn fjölbreyttur.
Mamma og hinar konurnar borðuðu kjúklingasnitsel á Frúarganginum í kvöld, með kartöflum, gulum baunum og bernaissósu. Hún fékk sér ábót sem gerist ekki oft en henni fannst maturinn góður. Þær voru fleiri sem þáðu ábót.
Ég sat hjá henni eins og venjulega en í kvöld velti ég fyrir mér hvort það væri einhver gulur matur sem mér þætti ekki góður.
Gular baunir, snitsel, kartöflur, franskar, melóna, mangó, ananas, kartöflumús, bernaissósa, bananar, grasker, ostur, kornflex, ostapopp, osta snakk, egg, gul epli, jackfruit, pasta og rófur. Allt gott.
Mér dettur ekki fleira í hug.
Ég er ekki hrifin af sítrónum en mjög hrifin af límonaði, sítrónusorbet, sítrónuköku og sítrónunammi. Telst það með?
Ábrystur. Hann er svakalega vondur og mögulega eini guli maturinn sem mér finnst alls ekki góður?
Við lögðum af stað í morgungönguna á heiðinni með fallegan gulan kastbolta með bandi sem ég keypti í gæludýrabúð. Blíða er ekki með þann bolta á þessari mynd. Hún er með tennisbolta sem hún fann einhvers staðar á leiðinni. Líklega þar sem hún skildi nýja boltann sinn eftir.
Göngutúrinn var aðeins lengri en venjulega, því bæði er veðrið svakalega gott og það er frídagur, en þegar við komum aftur að bílnum var hún komin með tvo tennisbolta.
Blíða á risastórt boltasafn sem hún hefur vandað sig við að stækka undanfarin ár. Ekki einn einasti þeirra hefur verið keyptur.
Blíða með hluta safnsins
Dásamlegi ljúfi hundurinn minn er sértækur plokkari sem trúir á endurnýtingu.
Það kom færsla inn á síðurnar sem ég fylgi á Facebook tengdar náminu mínu í ritlist fyrir nokkrum vikum.
Og áður en ég held áfram. Já, ég er í námi. Aftur. Nei, ég er ekki búin að læra nóg. Já, þetta er mastersnám og já, ég er í fullri vinnu. Loks, annað nei, ég hef aldrei verið í námi án þess að vera í fullri vinnu en ég er hins vegar á fullu að endurforrita sjálfa mig. Ég er alveg búin að eyða nokkrum sjálfvirkum forritum en þetta með vinnuna er frekar neðarlega í kjarnanum og verður að bíða betri tíma.
Færslan var ein, síðurnar sem koma til greina nokkrar, en ég finn færsluna ekki núna. Mögulega var henni eytt því höfundurinn var óviss um skynsemi þess að blogga? Eða að blogga opinberlega? Færslan var krækja á nýja bloggsíðu og ég las fyrsta og eina póstinn. Mér fannst hann góður og umhugsunarverður. Ég byrjaði sjálf að blogga árið 2003 þegar ég var svo feimin að ég leit varla upp og var ekki viss um að ég hefði nokkuð uppá dekk að gera, hvað þá fram á ritvöllinn. Árið 2024 vinn ég við að tala við ókunnuga og halda fyrirlestra og er langt komin með mastersnám í ritlist.
Ég setti ekki slóð á bloggið mitt, þessa síðu, í athugasemdir við færsluna en hef verið að hugsa um blogg síðan og hef ákveðið að halda áfram.
Það er svo oft sem ég upplifi eitthvað sem mér finnst skemmtilegt eða spennandi en hef ekki lyst á að setja það á samfélagsmiðla. Mig langar ekki til að orðin mín verði deyfðarskruni (e. doom scrolling) að bráð.
Nei, það er miklu betra að setja færslu hingað þar sem enginn mun koma til með að lesa. Eins og að vera loksins orðin vitavörður og skrifa fyrir vindinn í staðinn fyrir að yfirgnæfa kliðinn á Lækjartorgi.
Ég er ekki nægilega vel að mér í sögu til að segja frá því hvenær (eða hvort) samkomubann hafi áður verið hér á landi. Mér finnst eins og hafi lesið um slíkt þegar Spænska veikin gekk yfir um 1920 en ég veit ekki hvort það er rétt. Né heldur hvernig borgarbúar tóku því. Kannski mundi ég vita það ef ég læsi fjölmiðla af einhverju viti?
Þetta eru væntanlega líka upplýsingar sem ég ætti að geta flett upp en, kalt mat; þær skipta ekki máli akkúrat núna.
Það er samkomubann á Íslandi í mars 2020. Það er verið að telja inn í verslanir. Messum, tónleikum, sýningum og alls konar viðburðum hefur verið frestað og aflýst næstu vikurnar og það gera allir sitt besta að forðast alla hina. Fyrir innhverft fólk eins og mig skiptir þetta ekki svo miklu máli. Undanfarið hef ég meira að segja verið að grínast með að ég hafi verið að æfa mig fyrir þessar aðstæður allt mitt líf. Einvera hræðir mig ekki en einvera verndar ekki heldur og fyrir suma er hún hrikaleg. Eins er óvissan hrikaleg. Hvernig smitast veiran nákvæmlega? Hvers vegna verða sumir bara slappir en aðrir deyja? Hvers vegna er ekkert annað í fjölmiðlum og endalaust verið að hamra á hversu margir hafi smitast og dáið? En hvernig væri hægt að vara alla við ef það væri ekki stöðugt verið að búa til fréttir um ástandið? Hvenær lýkur þessu? Hvernig verður sagt frá þessu tímabili í sögubókum framtíðarinnar? Hvers vegna óttumst við þessa veiru svona mikið en hunsum þær 300 milljónir sem veikjast af malaríu á hverju ári? Milljón einstaklingar deyja árlega út malaríu og flestir sem deyja eru börn undir fimm ára aldri. Rúmlega 9 milljónir deyja úr hungri, 25 þúsund á dag og 75 milljónir hafa sýkst af HIV frá upphafi þess faraldrar og þrátt fyrir ný lyf og tækniframfarir deyja enn 140 þúsund á ári úr fylgikvillum HIV.
Vesturlönd eru séra Jón og sömuleiðis gagnkynhneigðir, fullorðnir Vesturlandabúar. Það er líklega svarið. Ég er séra Jóna. Ég þvæ mér um hendurnar, hósta í olbogabótina eins og venjulega og knúsa ekki fólk sem er lasið. Ekki frekar en venjulega. Og í staðinn fyrir að fylgjast með fréttum safna ég þjóðfræðiefni um Covid 19, lögum til að syngja í 20 sekúndna handþvotti og klósettpappírsbröndurum. Ég skoða spegilmynd óttaslegins samfélagsins sem er í upplausn og hlæ.
En mikið stendur hið opinbera upplýsingateymi sig vel, Þórólfur, Alma og Víðir. Og ég er afskaplega hrifin af slagorðinu þeirra, við erum öll almannavarnir.
Síðasta miðvikudag flaug ég til Kaupmannahafnar til að sitja COPM námskeið með fimm vinnufélögum mínum. Ég var í Kaupmannahöfn sumarið 2010 með fólkinu mínu. Við vorum sjö saman, þrjú fullorðin og fjögur börn og áður en við fórum við Köben höfðum við verið viku á Jótlandi þar sem við fórum í Legoland og Lalandia. Í Kaupmannahöfn fórum við í Tívolí og í dýragarðinn og Rundeturn og spiluðum og skemmtum okkur í alla staði mjög vel.
Ég fór með mömmu og pabba og bróður mínum í sambærilega ferð þegar ég var á svipuðum aldri og krakkarnir voru þá og man hana ennþá. Ég var líka í Köben þegar ég var unglingur á leið í lýðháskóla á Jótlandi. Þá var ég með kort sem vinur hans pabba var búinn að merkja inn alla borgarhlutana sem ég átti ekki að skoða. Stórir hringir með krossum yfir Ystegade, Christaniu og Nørrebro svo forvitni unglingurinn færi sér ekki að voða á röltinu. Ég naut borgarinnar þá en í síðustu viku var fyrsta skipti sem ég skoðaði mig um sem fullorðin einstaklingur án þess að hafa fyrirmæli um hvað mætti og mætti ekki. Nýju vinnufélagar mínir eru sérlega skemmtilegt og almennilegt fólk sem er gaman að ferðast með. Þær þekkja alla borgina, tala dönsku þó að ég hafi sjálf farið að segja nokkrar setningar á föstudagskvöldinu (eftir tvo heila daga á námskeiði sem fram fór á dönsku!) var mjög gott að vera með heimamönnum.
Ég fór að hugsa um það þegar ég var á röltinu, t.d að skoða Litlu hafmeyjuna - sem er sannarlega lítil, ég held ég hafi séð fyrir mér Frelsistyttuna á grjóti? - um hvað það er nákvæmlega sem breytist þegar við verðum fullorðin? Núna skoðaði ég að vísu Nørrebro, enda hverfið gerbreytt, en spennan yfir að skoða borgina var sú sama og þegar ég var unglingur. Ég fann tilfinningar sem ég tengdi við að skoða aðrar borgir eftir að ég eltist. Þegar ég labbaði um og reyndi að týna mér í París, London og New York. Ég hlustaði meira að segja á nokkrar plötur sem ég hef ekki hlustað á lengi. Að vísu núna í þráðlausum heyrnartólum og á Spotify ekki af kassettu í vasadiskóinu en hugrenningarnar voru þær sömu.
Hvenær vitum við hvenær við verðum fullorðin í alvörunni? Eru það árin? Gráu hárin? Ég er orðin 42 ára en segist stundum enn ætla að gera alls konar þegar ég verð orðin stór. Ég tek ennþá ákvarðanir sem eru misvel ígrundaðar og er ennþá að kynnast sjálfri mér. Þegar ég var tvítug hélt ég að eftir fertugt myndi ég ekki þyrsta eins í að ferðast og kanna og upplifa - ef ég hugsaði það eitthvað yfir höfuð. Þegar ég var tvítug hélt ég líka kannski að eftir fertugt myndi ég vera með’idda, vita hvað ég væri að gera og hvert ég stefndi en sannleikurinn er sá að ég er enn að þykjast. Ég keyri ennþá stundum of hratt, borða popp í kvöldmat, fyllist enn eirðarleysi og dreymi um hluti sem eru ekki viðeigandi þrátt fyrir að allt sé fertugum fært.
Mig langar aftur til Kaupmannahafnar einhvern daginn og finnast ég vera 15 árum yngri.
mánudagur, maí 07, 2018
Fyndið að eiga blogg og hafa átt það í mörg, mörg ár. Ég held að það sé ekkert að því að vera ekki tilbúin að sleppa því þrátt fyrir að skrifa sjaldan.
Eftir nánari skoðun sé ég að það eru 10 dagar þangað til þessi síða á 15 ára afmæli. Mig langar til að blása til veislu, ekki erfidrykkju.
Hversu oft þarf að skrifa til að réttlæta það að halda bloggi lifandi?
Ekki er það innihaldið sem skiptir máli því þá væru flestöll blogg og nær allir bloggarar dauðadæmdir. Jafnvel góðir bloggarar eiga inni slæma daga þar sem þeir bulla meira en þeir blómstra.
Það er, finnst mér, við hæfi að nota þennan miðil til að tilkynna breytingar á lífinu. Þær breytingar sem hafa orðið síðan síðast eru nokkrar. Meðal þeirra má nefna:
Jólaskrautið er komið út í bílskúr og nágrannakettirnir þurfa að bíða næstu jóla til að halda líkamsræktinni áfram.
Mótorhjólið er selt. Það tekur meira á mig en ég þori að viðurkenna. Seldi það 28. apríl eftir næstum 12 ára samveru. En það var kominn tími á breytingar og núna fær það að gleðja einhvern annan. Ég er samt ekkert hætt að hjóla, mig langar bara í öðruvísi hjól og ég mun finna nákvæmlega það sem mig langar í bráðum. Eða þegar ég finn það.
Ég er að læra að vera að jógakennari. Svo ég stelist í frasa stórvinar míns, ég legg ekki meira á ykkur.
Ég vinn hjá Reykjavíkurborg.
Kötturinn heitir Skrímsli.
Ég er á leið í sauðburð í fimmta sinn. Þriðja árið í röð mun ég vera ein stundum í fjárhúsunum ... líklega á næturvöktum. Nema ég hafi gleymt öllu síðan í fyrra.
Aftur segi ég nei, ég er ekki til í að hætta að blogga þrátt fyrir að það sé gamaldags. Kannski er ég bara gamaldags?
En í öðrum fréttum þá keypti Gummi leysirljóskastara sem varpar grænum og rauðum doppum og myndum. Ljósið er út í garðinum og hreyfist og breytist og færir sig yfir garðinn og húsvegginn. Þetta er fallegt og jólalegt en það er enn meira stuð fyrir ketti hverfisins að heimsækja garðinn okkar núna og elta ljósin.
Það er alls konar fólk sem kemur hingað eins og ég sagði í gær :) hér má til dæmis sjá tvo aldna rokkara sem sátu ásamt fleirum á næsta borði í morgunmatnum ;)
Eitthvað klikkaði að setja póstinn inn í gær og það sem ég skrifaði í morgun vistaðist hvergi - það er ekki hægt að treysta á internet á ferðalögum ;)
Þannig að hér er tilraun þrjú:
Við Harpa erum á hosteli hér í Munchen nálægt aðalbrautarstöðinni. Mjög nálægt, í næstu götu við, en þetta er samt mjög fínt og snyrtilegt allt saman (já, ég er með fordóma gagnvart gististöðum nálægt aðaljárnbrautarstöðvum). Það er hérna fólk alls staðar að úr heiminum og þó nokkuð um fólk frá Asíu.
Núna er ég ekki sérstaklega lítil kona en mér finnst yfirleitt ég heldur ekki vera neinn risi. Þangað til ég fór inná bað í morgun. Nývöknuð með myndarlegan samfarahnakka (eins og sagt er, það var ekki raunverulega orsök hins úfna hárs - líklegri ástæða var gríðarlega stór og óstýrilátan koddi sem ég barðist við í alla nótt), í plastinniskóm og náttfötum. Fyrir framan hvern einasta spegil og vask stóðu nokkrar asískar skólastelpur. Þær voru að sinna hinum ýmsu morgunverkum, hár, tennur, farði, neglur og ein virtist vera að sauma fötin á sig. Þær voru rosalega margar en virtust kannski fleiri því baðherbergið er lítið.
Þegar ég gekk inn leið mér eins og risa en ekki bara risa heldur risa úr grárri forneskju. Þær virtust allar vera helmingi yngri en ég og helmingi minni. Ég geri ráð fyrir að þær séu úr samfélagi sem virðir eldra og stærra fólk, kannski frá heimkynnum súmó íþróttarinnar, því ég fékk strax pláss við vask og fékk að hafa hann útaf fyrir mig. Ég byrjaði morgunverkin mín og horfði varlega í kringum mig á meðan. Að lokum stöðvuðust augu mín á spegilmyndinni fyrir framan mig. Úfið hár eins og áður segir, svefndrukkið andlit, smá tannkrem í munnvikinu og skærgulur bolur. Asísku stelpurnar í kringum mig náðu mér upp að bringu og á bringunni minni, í augnhæð við þær var broskarl. Í kringum broskarlinn stóð "I took my pills today".
Núna eru þær kannski líka með fordóma fyrir gististöðum nálægt aðaljárnbrautarstöðvum?
mánudagur, nóvember 02, 2015
Búin í skólanum! Orðin iðjuþjálfi og orðin fær um að lifa lífinu eins og það á að lifast ... jújú, amk fræðilega séð :) Hins vegar er ég farin að setja mér alls konar markmið og ef þau eru nægilega sniðug þá gengur mér alveg glimmrandi vel að ná þeim - flestum að minnsta kosti :)
Núna er það nýjasta markmiðið fyrir nóvember: blogga á þeim dögum sem ber uppá sléttar tölur, 2., 4., og svo framvegis - hvernig hljómar það?
Sjáum til ... þetta er hið minnsta gerlegra en að skrifa skáldsögu í nóvember eins og ég var að hugsa um: http://nanowrimo.org ég geri það kannski bara á næsta ári?
Er ekki góð hugmynd að blogga úr bústaðnum sem ég hef verið í síðan á föstudaginn?
Eflaust. Bíltúr á jeppum umhverfis Langavatn, ís á Erpsstöðum, kaupfélagsrúntur í Búðardal, geiturnar á Háafelli, tvisvar, Húsafell, Hraunfossar og Barnafossar, Kleppjárnsreykir, jarðaber, Krosslaug, fyrrverandi lýðháskólinn á Hvítárbökkum, flækt folald, Samgöngusafnið í Brákarey, Hreðavatn, Glanni, Kaffi kyrrð, grill, spil, pottur, hekl, frábær matur og gríðarlega góður félagsskapur. Í dag förum við hringinn um Snæfellsnesið og endum í grillveislu í Ögri. Þannig dagur getur ekki klikkað.
… ég er að berjast við heimapróf … mig langar ekki til að klára það en eins og svo margt annað í þessu lífi þá er ekki í boði að hætta núna.
Annars gengur þetta ágætlega, svona heilt yfir. Ég er að fara til Finnlands næsta haust og allt saman :) … ef ég næ að halda meðaleinkunni nægilega hárri þannig það er líklega best að halda áfram, hlusta kannski á smá meiri Billie og Ninu og Ellu vinkonur mínar en hætta að pikka eitthvað annað en þetta blessaða próf.
... það kláraðist bara allt í einu, bara eiginlega án þess að ég gerði mér grein fyrir því. En þannig er það víst þegar það er gaman, þessar vikur sem ég varði á Æfingastöðinni voru einu orði sagt dásamlegar! :) Ekki bara starfsfólkið og staðurinn sjálfur heldur líka krakkarnir og allt sem ég fékk að læra og gera og prófa og hugsa um ... já, það er bara þannig, mér er ætlað að vera iðjuþjálfi :)
Og það er frábært að vera búin að fatta það loksins eftir að hafa prófað næstum því allt hitt ;)
Lifið heil
sunnudagur, febrúar 24, 2013
Fyrsta alvöru vettvangsnámið mitt í náminu byrjar á morgun og ég er ekki frá því að ég sé barasta drullustressuð?
Það er samt ekki eins og ég sé að fara að vinna í alvöru, standa á eigin fótum og gera það sem þarf að gera eða þannig. Það verður haldið í hendina á mér, „ég fer þangað til að læra“ og ég fæ væntanlega ekki mikið að gera ein en samt líður mér eins og Forrest Gump. Þegar hann stígur um borð í rútuna sem á að flytja hann í grunnbúðirnar eftir að hann skráði sig í herinn.
At first, it seemed like I made a mistake ... seeing how it was my induction day and I was already gettin' yelled at.
I didn't know who I might meet or what they might ask.
Held samt að ég sé örugg, iðjuþjálfar æpa ekki á annað fólk (nema kannski til að hvetja og þá er það varla æp) fyrir utan auðvitað að ég ætti að vera orðin vön alls konar mismunandi samskiptamynstrum ;) það er líka margt verra en að vera Forrest Gump.
Góðar stundir
laugardagur, október 13, 2012
Ég var spurð um daginn hvort ég hefði bloggað eitthvað nýlega ... nei, alls ekki nýlega. En ég er langt frá því hætt að blogga, hef bara verið upptekin við aðra hluti undanfarið - eins og facebook *hóst*
Annað árið í iðjuþjálfun hafið og er jafnvel skemmtilegra en fyrsta árið !
En ég næ ekki að lesa nóg, ég næ varla að lesa það sem ég á að lesa og það sem ég á að lesa er í bókum sem eru fullar af svo áhugaverðu efni að mig langar til að lesa meira ... mjög gaman að vera í námi þar sem allt efnið er spennandi :) ok, kannski ekki aaaaalllt efnið en langstærsti hlutinn og meira að segja það sem hræddi mig fyrir önnina er ekki eins skelfilegt núna þegar á hólminn er komið :)
Ég var sumsé drulluhrædd við fag sem heitir Hreyfingafræði því í henni eigum við að reikna og nota stærðfræði og finna út krafta og skilja vektora og breyta kílóum í Newton og alls konar sem er bara, já, dót sem ég er drulluhrædd við því mér finnst ég aldrei hafa verið góð í ... vísindum ;) en svo kemur í ljós að ég skil þetta bara ágætlega. Ég kann amk að fylgja leiðbeiningum þannig að í þessum tveim verkefnum sem búin eru þá hef ég fengið 9,5 og 10! Já, ekki 1,0 heldur 10,0! Jamms, það má klappa fyrir mér :)
og núna er ég búin að blogga, sjálfhælið, þægilega langt, broskallar og upphrópunarmerki, upplýsingar um lífið og persónulega hagi, jamms, er þetta ekki bara eins og leiðbeiningarnar biðja um?
Ég fór að sjá Snow White and the Huntsman í Smárabíói á þriðjudaginn og ... æ, ég hlakkaði til að sjá hana en hún var barasta alls ekki eins góð og ég hafði vonað. Ef hún hefði verið morgunkorn hefði hún verið Kornflex OG Cherrios OG Lucky Charms OG Wheetos ... með sykri og candyfloss OG jarðaberjum ...
Fullt af góðum hugmyndum en of hæg og of nákvæm og of fyrirsjánleg í því að vera óvænt og frumleg einhvern veginn ... þið þurfið ekki að sjá hana í bíó :)
... og í hvaða heimi er Kirsten Stewart fallegri en Charlize Theron? og hver heldur því fram að hún geti leikið?
... ekki seinna vænna. Árið er næstum hálfnað og ég er ekki alveg að standa mig í þessu ;)
En ég ætla ekki að láta þetta blogg deyja, sérstaklega ekki vegna þess að það eru komnir fullt af nýjum fídusum og alls konar sem er hægt að gera fínt ... sýnist mér amk?
Fyrsta árið í skólanum búið og ég er að einu ári nær því að verða iðjuþjálfi! Tæplega ári eftir að ég vissi að iðjuþjálfun væri til ;) skil ekki hvernig þessi starfstétt fór framhjá mér? hefði byrjað á þessu námi fyrir mörgum árum ef ég hefði vitað af því! :)
... en svo hugsa ég líka að ég hefði ekki verið eins vel undirbúin í það. Það að ég hafi ekki vitað ef því fyrr en í fyrra er mustarðsfræ. Ég veit af því núna eftir að hafa lært allt sem ég hef lært, unnið við allt sem ég hef unnið við og kynnst lífinu á ólíka vegu, þroskaðri og víðsýnni og vonandi betri manneskja?
Núna er tíminn til að læra iðjuþjálfun því ég veit að þetta er það sem ég vil gera. Get alveg sagt ykkur að það er alger gargandi snilld að vera komin með það á hreint við hvað ég vil vinna ... kannski aðeins þangað til ég skipti um skoðun aftur? hver veit? en ég er að græða heilan haug á þessu námi núna og ég hef ekki enn tapað á að læra meira ;)
Og til upplýsinga þá er þetta hérna rosalega flott síða ;)
Lifið heil
.... frekar ömurlegt samt að þetta skuli allt koma í belg og biðu þrátt fyrir að ég hafi reynt að setja inn almennleg bil :/ þessi nýji blogger er augljóslega aðeins fyrir blitzblogg um eitt afmarkað efni ;)
miðvikudagur, desember 21, 2011
Eitt af þessum lögum sem ég get hlustað á aftur og aftur ...
... en núna get ég ekki hlustað almennilega á það því ég er í vinnunni og missti annað heyratólið ofaní kaffibollann :/
Lifið heil :)
þriðjudagur, nóvember 08, 2011
svaf ágætlega í gær en núna þegar það er bara tæpur klukkutími eftir af vaktinni þá er ég farin að rembast aðeins við að halda mér vakandi, þrátt fyrir hávaða í vinnunni ...
þetta lag hjálpar pottþétt ;)
fattaði síðustu nótt að ég er búin að vera lasin núna rúmlega þrjár vikur þannig að ég pantaði tíma hjá lækni áður en ég fór að sofa og fékk strax tíma 9:20 hjá stelpu sem getur varla hafa verið nægilega gömul til að vera læknir - ég er hins vegar farin að hljóma eins og gamla fólkið þannig að það er augljóslega ekkert að marka mig? ég sagði henni hvað væri að hrjá mig og hvernig þetta hefði þróast. hún hlustaði mig og heyrði "berkjuhljóð", skoðaði eyrun og þrýsti á eitlanna ... þetta venjulega og sagði svo að það eina í stöðunni væru sýklalyf.
er það í alvöru ennþá það eina í stöðunni? er ekki hægt að gera neitt nema láta fólk fá sýklalyf? hún vissi ekki hvað var að mér almennilega, viðurkenndi að hún vissi ekki hvað orsakaði ýmis einkenni, til dæmis kláða á iljunum og höndunum, en ætlaði samt að skrifa uppá sýklalyf. þegar ég sagði sem er að þegar ég tek sýklalyf verð ég yfirleitt veikari af þeim en af pestinni sem plagar mig sagði hún að þá gæti hún bara látið mig hafa astmapúst þannig að ég yrði fljótari að jafna mig þegar ég er búin að reyna á mig (verð móð eins og lungnasjúklingur með þessa hálsbólgu) og mig myndi þá líka svima minna þegar ég næ illa andanum ... púst?
veit ekki almennilega til hvers ég ætlaðist? kannski að hún myndi taka blóðprufu og sjá hvort þetta væri bara flensa eða eitthvað annað? ef þetta er bara flensa þá fer hún væntanlega þó það taki tíma? en ef þetta er eitthvað annað sem versnar? kannski mega læknar almennt ekkert vera að eyða peningum í blóðprufur? kannski mega þeir bara ávísa sýklalyfjum/pústi og sterakremi (á kláðan sko) en ekki eitthvað flóknara?
en jú, hún sagði mér að vísu líka að láta mér batna, ég er að spá í að fara eftir þeim læknisráðum
en ég er líka að spá í að gera það pústlaust
lifið heil og hraust
föstudagur, ágúst 19, 2011
Þessi væri sko velkominn í afmælið mitt! Þvílíkt stuð og gleði :)
Life is supposed to be silly, not so serious!
Horfði á þetta í vinnunni og já, ég dansaði með honum, það er ekki annað hægt ;)
hvernig er hægt að það séu komin mörg ár síðan ég hlustaði á þetta?
áttundi/níundi bekkur ... I'm serious as cancer when I say rhythm is a dancer!
skólaböll í menntaskóla ... Think of me and burn, and let me hold your hand (what???)
... og eftir að hafa séð þetta myndband get ég ekki annað en verið fegin að ekkert okkar hafi átt vídeóupptökuvél þegar þetta lag var vinsælt annars væru til óvéfengjanlegar sannanir fyrir því að við dönsuðum þetta útum allt aftur og aftur og aftur og aftur ...
öss ... ekki góð tónlist en vá hvað þetta virtust vera fín lög á sínum tíma ;)
Góðar stundir
mánudagur, júlí 04, 2011
mig hefur verið að dreyma alveg rosalega mikið undanfarið, óvenjulega mikið, enda mikið að gerast þessa dagana.
um daginn dreymdi mig að ég væri með fólkinu sem ég umgekkst mest á menntaskólaárunum og það var heilmikið að gerast, bæði þá og í draumnum. við vorum í turni og alltaf endalaust á leiðinni upp og niður og inn og út og sækja þennan og skutla þessum, baka og elda og borða og drekka ... bara eins og við vorum alltaf að gera nema við vorum ekki í turni þá, aðallega heima hjá þeim sem átti foreldra í útlöndum og síðast í íbúð á Seljaveginum ... þetta var afskaplega fínn draumur en þegar síminn klukkan hringdi sex um morguninn (á laugardegi nota bene, ónáttúrulegt í alla staði) var ég verulega djúpt í draumnum ennþá. ég settist upp og ætlaði frammúr þegar vinur minn sagði að ég gæti ekki farið því við ætluðum að nota símann minn til að hringja í þann sem við vorum að sækja því þá gætum við hringt ókeypis innan kerfis því það átti enginn inneign ... það var ekkert okkar með síma á þessum tíma þannig að inneignarvandamál voru ekki okkar vandamál en í draumnum var það sjálfsagt. ég sagðist verða að fara því ég yrði að mæta sjö en þau mættu auðvitað fá símann minn lánaðan þó ég færi.
þegar ég var hálfnuð að bursta tennurnar fattaði ég að það myndi engum hjálpa þó ég skildi símann minn eftir á miðju rúminu mínu, ekki fyrr.
í gær settist ég upp og röflaði um vatn á gluggunum, lokaði þakglugga, röflaði meira, spjallaði og fór svo að hrjóta ... man ekki eftir neinu af þessu því ég var sofandi og mér var sagt að ég hefði gert þetta ... en auðvitað trúi ég ekki orði því ég hrýt ekki
dásamlegt lag ... flutt af manninum með rödd guðs
lifið heil
föstudagur, júlí 01, 2011
kannski ætti ég bara að hlusta á útvarpið í ferðinni? ég á mp3 spilara sem nær útvarpssendingum ... kannski er það málið til að virkilega upplifa ferðalagið? samasama sig fólkinu og stöðunum? finna fyrir landinu og þjóðinni?
eða auðvitað ekki?
miðvikudagur, júní 22, 2011
Vaya Con Dios hefur verið í uppáhaldi hjá mér í mööööörg ár ... og þetta lag er alveg frábært, settu það í botn og ég mana þig til að sleppa því að dilla þér!
ég er búin að vera að reyna að muna hvar ég var að passa þegar ég heyrði fyrst í þessari hljómsveit ... minnir að það hafi verið einhvers staðar með Kollu Skafta?? kannski var ég ekki að passa? ekki viss :)
annars er ég alveg að verða óþolandi útaf þessari ferð til Bandaríkjanna í haust ... margbúin að pakka í huganum, spá í hverju ég ætla að fara, hvað ég ætla að taka með mér og núna er ég að spá í hvaða tónlist ég á setja í spilarann, hvað ætli ég muni vilja hlusta á þegar ég krúsa í gegnum Illinois eða Missouri, Kansans, Oklahoma, Texas, Nýju Mexikó, Arizóna og Kalíforníu?
það verður eitthvað með Johnny Cash það er alveg víst, nokkur lög en kannski ekki Get Rhythm þó það sé afskaplega gott lag. þegar ég gekk á Hvannadalshnjúk var ég nefnilega ekki með spilara og fékk þetta lag á heilann þegar við gengum í línunni í einhverja 6 klukkutíma ... og þá kunni ég ekki allt lagið ... fékk aaaaaðeins leið á því :)
og ég veit að þetta er Joaquin Phoenix ekki Johnny Cash, Joaquin er bara svo deadsexy og fer svo vel með þetta lag ;)
Góðar stundir
sunnudagur, júní 19, 2011
ég er viss um að ef það er til Rödd Guðs þá hljómar hún eins og röddin í Eddie Vedder og þessi mynd, Into the Wild ... hún er ein af þessum myndum sem ég hugsa reglulega um en hef bara séð hana einu sinni og orðið svolítið síðan. sumar myndir eru þannig.
mæli með henni ... held ég ;)
Góðar stundir
fimmtudagur, júní 16, 2011
ó hvað ég hló upphátt :)
en afhverju gerir fólk þetta? ég man alltaf eftir símtali í þátt sem var rosalega seint um kvöldið - ég man að það var seint því ég var í herberginu mínu við hliðina á mömmu og pabba og það voru allir farnir að sofa þannig að ég gat ekki hlegið upphátt, sem varð líklega til þess að samtalið var enn fyndnara en það hefði annars verið?
kannski var þetta þátturinn Kvöldsögur ... með Eiríki Jónssyni? en hvað um það.
það hringdi kona inn, auðheyrinlega með sígó í annarri og símann í hinni og glasið væntanlega ekki langt undan, eflaust sterkt blandað miðað við hremmingarnar sem aumingja konan var að lýsa:
þáttastjórnandinn: góða kvöldið
konan: já góða kvöldið *drafandi rödd og aðeins fjarlæg eins og hún er að gera eitthvað annað en að tala í símann* það er eitt sem ég skil ekki
þ: nú?
k: já, ég fór út með köttinn áðan og hann vildi ekki labba
þ: hvað segirðu vildi kötturinn ekki labba?
k: nei, bara harðneitaði og lagðist niður
þ: og var það ekki í lagi?
k: nei auðvitað ekki því ég fór út með hann *langur smókur* ég fór með hann í göngutúr
þ: já einmitt það *heyrist að hann er farinn að brosa*
k: já og ég varð að draga hann
þ: ha? dróstu köttinn? hvernig dróstu hann?
k: nú *sagt á innsoginu* ég var með hann í bandi *þessu fylgdi langur útblástur*
þ: varstu með hann í bandi? *heyrist að þáttastjórnandinn er að rembast við að kæfa flissa*
k: nú auðvitað! ég ætlaði með köttinn í göngutúr *eilítið hneyksluð á skilningsleysinu sem mætir henni* hvernig ferð þú með köttinn í göngutúr?
þ: ég hef aldrei gert það, fara kettir ekki bara sjálfir í göngutúr? þarf að vera með þá í bandi?
k: alls ekki, það er alveg í lagi að setja þá í band *alvön því greinilega að fara með ketti í göngutúra* en það sem ég skil ekki er að hann vildi ekki ganga
þ: nei, ekki það *farið að ískra svolítið í þáttastjórnandanum*
k:*heyrir í gegnum áfengis/lyfjamókið að það er ekki verið að taka hana alvarlega* nei! og ég varð að draga hann alla leið
þ: alla leið? *stundi gaurinn uppúr sér án þess að hlæja upphátt*
k: já, ég varð að gera það, kötturinn neitaði að standa í lappirnar *farin að vera pirruð á að þurfa að endurtaka sig til að fá lausn sinna vandamála*
þ: einmitt *svolítil þögn á meðan þáttastjórnandinn reynir að ná andanum til að hlæja ekki upphátt* og fórstu langt?
k: nú, fram og til baka!! *augljóslega alveg búin að fá nóg af þessum vanvita þáttastjórnanda sem ætlaði greinilega ekki að hjálpa henni neitt*
þ:*sprakk úr hlátri og ég er viss um að það komu tár*
... ég veit ekki hvernig samtalið endaði því ég hló svo mikið að ég heyrði ekki meira en ég man ennþá eftir þessu og ég hef oft séð þessa konu fyrir mér með köttinn í bandinu að draga hann "fram og til baka" ... og hérna er myndbandið
já og sem betur fer svaf ég yfir mig í dag, ég er á enn einni næturvaktinni ... hefði átt að fagna minna í morgun
Góðar stundir
miðvikudagur, júní 15, 2011
klukkan er að verða þrjú og ég var að vakna, eftir næturvakt að vísu þannig að ég er ekki alger slúbbert. ég svaf samt yfir mig. ætlaði að vera vöknuð um hádegið til að slá garðinn og gera alls konar gagnlegt í dag. ég næ að slá garðinn og fara í afmæli og fara á ítölskunámskeiðið mitt. alls konar gagnlegt verður að bíða morgundagsins en ég get auðvitað farið í BYKO þegar ég er búin að fara með grasið á Sorpu til að undirbúa gagnlegheit morgundagsins er það ekki?
en fyrst verð ég að slá garðinn, er ekki örugglega sumarveður? ekki bara gluggaveður? vona að það er ekki of kalt, ég er í kvartbuxum og neita að skipta, það er kominn 15. júní og kvartbuxur geta ekki verið of bjartsýnar :)
Já og:
Innilega til hamingju með afmælið Gréta mín!
Lifið heil
laugardagur, júní 11, 2011
ég er á næturvaktinni og sjónvarpið er í gangi, eins og stundum áður en eftir enn þá eina endursýninguna á Stop-Loss kom mynd sem ég hef ekki séð áður sem heitir Grey Gardens. mér fannst hún mjög merkileg og núna langar mig til að sjá upprunalegu heimildamyndina um mæðgurnar.
það er eitthvað við þær sem er ... finn ekki orðið, það er ekki heillandi eða sorglegt eða beint áhugavert því mér finnst það ekki hljóma rétt. það er samt eitthvað við þær ...
en núna ætla ég heim að sofa, lifið heil
fimmtudagur, júní 09, 2011
Þá er ég komin með netið heima hjá mér, núna fer ég ábyggilega að blogga eins og vitlaus aftur í staðinn fyrir að gera allt hitt sem ég þarf að gera. sýni facebook kannski líka meiri áhuga ... ég byrja líklega að twitta - eða nota ég kannski bara twitter?
núna er ég að fara að gefa blóð, þeim vantar blóð þannig að endilega látið sjá ykkur í dag eða sem fyrst.
og nei, ég er ekki orðin húsmóðir ennþá. ég reyndi að borða AB mjólk áðan sem var best fyrir 25. apríl, ég efa það ekki en hún var ekki beysin með seríósi 9. júní.
Lifið heil og hafið sumarið í hjartanu fyrst það er ekki úti
mánudagur, júní 06, 2011
Er þetta spurning um að fatasmekkurinn minn sé að breytast? Ég er að bíða eftir að vélin með rauða þvottinum klárist svo ég geti hengt fötin upp og sett aðra vél á bið með ljósbrúnum, bláum og grænum fötum. Þvotturinn fer á bið svo hún fari í gang áður en ég kem heim og bíður mín búin, full af hreinum fötum sem ég get hengt upp án þess að bíða eftir að hún klárist. Þetta kallast skipulag.
En kannski er ég bara að verða fullorðin? Morgunmaturinn var afgangur af lummum sem ég bakaði í morgunmat í gærmorgun ... en það gæti líka verið tilviljun og hreint alls ekkert merki um þroska því mér tókst að eyðileggja tvær lummur með því að hita þær þangað til þær voru nánast orðnar að deigi aftur.
Góðar stundir
laugardagur, júní 04, 2011
Ég var að spá hvort ég ætti að kíkja á Friendsþættina? horfa á þá frá upphafi kannski? ég hef ekki séð nema nokkra þeirra en þeir eru frekar fyndnir, var að horfa á þá í sjónvarpinu áðan og hló mikið :)
Þeir byrjuðu 1994, þá voru þessi lög vinsæl - smá blast from the past :)
Lifið heil
föstudagur, júní 03, 2011
Góðan og blessaðan og gleðilegt sumar :)
Ég sló garðinn á miðvikudaginn. Þegar ég mætti á vaktina var grenjandi rigning þannig að ég gerði ekki ráð fyrir að geta slegið en svo birti til og sólin fór að skína. Þegar vaktin var búin var allt orðið þurrt svo ég til að slá hraðamet í garðslætti áður en ég átti að mæta á námskeið um kvöldið - ég er að læra ítölsku, frábær kennari sem kennir líka frönsku þannig að ef ykkur langar á námskeið í öðru hvoru málinu, stutt, þægilegt og skemmtilegt námskeið á mjög fínu verði hafið endilega samband og ég læt ykkur fá tölvupóstfang ;)
Ég náði sumsé að setja hraðamet, fara í Sorpu með afraksturinn, fara í sturtu á merkilega stuttum tíma og garðurinn lítur meira að segja ekki út fyrir að hafa slegið sig sjálfur ... það getur gerst.
Annars bara ... ég er að fá netið heim til mínu aftur á næstu dögum þannig að ég verð hugsanlega, mögulega duglegri að blogga bráðum? Sjáum til ;)
Góðar stundir
þriðjudagur, mars 22, 2011
Miður mars og er ekki aðeins of mikið af snjó? eða of mikið af birtu þannig að við sjáum snjóinn of mikið kannski? ég er að minnsta kosti farin að hlakka til vorsins og sumarsins og alls þess sem stendur til að gera á næstunni :)
ég er í vinnunni, aðalvinnunni en ég var neyðarstarfsmaðurinn frá átta til tvö í annarri vinnu áður en ég kom hingað. Orðin alveg rosalega svöng og í matinn er djúpsteikt grísakjöt í drekasósu með köldu núðlusalati og brauði ... ég sagði samstarfsmanni mínum að drekasósa væri búin til úr drekamjólk, held hann hafi trúað mér augnablik :)
annars rakst ég á þetta blogg um það sem ég póstaði síðast og svo er ég alltaf að hugsa um eitt af uppáhaldsljóðum afa Grandads. Það er eftir W. H. Davies og heitir Leisure:
What is this life if, full of care, We have no time to stand and stare?—
No time to stand beneath the boughs, And stare as long as sheep and cows:
No time to see, when woods we pass, Where squirrels hide their nuts in grass:
No time to see, in broad daylight, Streams full of stars, like skies at night:
No time to turn at Beauty's glance, And watch her feet, how they can dance:
No time to wait till her mouth can Enrich that smile her eyes began?
A poor life this if, full of care, We have no time to stand and stare.
Vona annars að lífið fari eins vel með ykkur og mig þessa dagana ;)
Góðar stundir
mánudagur, janúar 31, 2011
Nýtt ár og síðasti dagur fyrsta mánaðar þess og ég er er ekkert búin að blogga ... kannski það sé síðbúið áramótaheit að blogga í hverjum mánuði?
Jú, það er gott plan :)
Fór í bústað á Flúðum með Brókunum síðustu helgi, fimm Brækur auk viðhengja og barna, óvissuferð á föstudagskvöldinu, spádómar og innivera í slagviðrinu á laugardeginum, grill og pottur á laugardagskvöldinu og dólað sér heim með viðkomu á gulrótarbóndabæ í gær ... vinna í dag og það var eiginlega hálfsárt að vakna í morgun, nennti því einhvern veginn barasta alls ekki neitt ;)
... en þegar ég er þreytt hugga ég mig við að samkvæmt spádómum helgarinnar stend ég á krossgötum og framtíðin er hrikalega björt sama hvað ég ákveð að taka mér fyrir hendur - og ég hef ákveðið að trúa því ;)
Góðar stundir
fimmtudagur, desember 23, 2010
Gleðileg jól öll sömul og vonandi hafið þið það sem allra, allra best um hátíðarnar! :)
Ég bjó til jólakort á netinu áðan sem ég ætla að deila hérna með ykkur í von um að þið brosið eða jafnvel hlæið því það gleður og lengir lífið ;)
Lifið heil og góðar stundir :)
sunnudagur, nóvember 14, 2010
Ég bara á ekki til orð yfir þetta ... fólk sem dansar við kettina sína? Really??
Þið sem hafið verið að benda á mig og hlæja að tendensum sem flokkast undir að vera crazy cat-lady, ég er EKKI svona :D
Merkileg nótt í vinnunni og alveg í takt við fólk sem dansar við kettina sína ... og það er ekki einu sinni fullt tungl?
Lifið heil, andlega og líkamlega
laugardagur, október 23, 2010
Þá er ég byrjuð á nýrri törn og nei, ég fékk ekki að fara beint heim á sunnudagsmorgninum eins og ég vonaði heldur varð að vinna aðeins áfram. Merkilegt hvað það er auðvelt að vinna áfram á dagvöktum og kvöldvöktum en erfitt að halda áfram með næturvakt eftir að það er kominn dagur. Verður auðveldara eftir því sem líður á vaktina finnst mér en það er samt alveg ofsalega erfitt og þreytan sem kemur yfir mig er allt önnur eðlis en þreytan sem ég finn fyrir um kvöld eða eftir miðnætti. Skringilegt :)
Talandi um skringilegt þá dreymdi mig um daginn að ég væri með kameldýr og strút í skottinum á bílnum hans pabba en ég fer einmitt á honum þegar ég fer með Prins Kát og Frú Kolku í göngutúra. Kameldýrið var mjög rólegt og yfirvegað og hljóðlátt en strúturinn var alveg afskaplega erfiður og sprettharður og hávær ... svolítið eins og Frú Kolka og Prins Kátur :) en ég hafði aldrei hugsað um þau sem strút og kameldýr þannig að auðvitað fletti ég þessu upp á draumasíðunni en þar er ekkert minnst á strúta heldur bara fugla og páfugla og svo er bara talað um úlfalda ... en þar sem kameldýr er tegund af úlfalda þá gildir það væntanlega að þung byrði verði sett á mig en að ég muni komast vel undan henni ... jahá!
Og til að halda skringilegheitunum áfram þá er hérna ein drómedarafrétt frá Ástralíu sem er frekar skringileg ... einhvern vegin á ég erfitt með að ímynda mér drómedara eða kameldýr (eða einhvers konar úlfalda af tegundirnar eru fleiri??) að missa sig í ástarbríma. Úlfaldar eru einfaldlega ekkert sérstaklega sexý dýr finnst mér.
Góðar stundir
sunnudagur, október 17, 2010
Afhverju ertu að láta yfirmann þinn vera Skeletor í lúgunni?
Jamms, stundum get ég bara ekki svarað spurningum þjónustþega minna. Ekki vegna þess að mig langi ekki til þess heldur hef ég bara ekki hugmynd um hvað fólk er að meina :)
Fimmta næturvaktin og bara rétt rúmur klukkutími eftir, ef ég verð heppin. Gæti dregist eitthvað að komast heim en ég vona vona vona að ég fái að fara þegar vaktin mín klárast og þurfi ekki að vinna "inní" næstu. Kemur í ljós, það eru veikindi ...
Annars var okkur hvolpinum boðið að vera með á björgunarhundaæfingu í dag og við skemmtum okkur alveg konunglega :) Kátur fékk að elta fígúrant (?) og fékk í verðlaun að leika við ókunnuga hundakonu sem gaf honum lifrapylsu og svo fékk hann pylsu hjá öðrum sem var að hvetja hann til að gelta - ekki á hverjum degi sem aumingja kallinum er hrósað fyrir mælsku sína þannig að þetta var alveg frábært í alla staði :)
Við blotnuðum samt ansi mikið þrátt fyrir að hafa ekki verið allan daginn eins og allir hinir því ég leyfði mér nefnilega að sofa aðeins eftir næturvaktina, sem betur fer annars væri ég enn ónýtari núna en ég er. Hvolpurinn varð alveg tvöfaldur af feldbleytu og ég blotnaði í gegn næstum alls staðar þó ég hafi verið mjög vel klædd. Það ringdi hlussudropum, á hlið.
Núna sefur hvolpurinn inní hlýjunni og dreymir lifrapylsu og hundadót en ég er að vinna og hlusta á Skeletor/yfirmanninn semja tónverk á steypuveggina sem umkringja hann ...
Gæti samt auðviað verið verra ;)
föstudagur, október 15, 2010
Og þá hefst fjórða næturvaktin ... og stefnir í færslumet í október :)
Fór að sjá Finnska hestinn í kvöld og mér fannst sýningin alveg frábær :) hló mikið og oft og mæli barasta hiklaust með sýningunni ... sérstaklega fyrir þá sem eru ekki sannfærðir um að allt muni batna og verða gott með inngöngu Íslands í Evrópusambandi. Ódýrara að fara á leikrit en að heimsækja sjávarþorp eða sveitir landa sem verða hlýta öllum tilmælum frá Brussel, sama hve fáránlega þau eru, í enn meiri mæli en við þurfum nú þegar að gera ... en ég ætla ekki að ræða það hér hvað mér er illa við þessa sameinuðu Evrópu, ég verð bara pirruð :D
Ætla ekki að vera pirruð í nótt því þá get ég kannski ekki sofnað á morgun og ég verð að geta sofnað því dagurinn stefnir í að vera rosalega skemmtilegur og þá er ekkert gaman að vera þreytt og úrill ;)
Og til að gleðja mig var ég að rifja upp Madeira :) vorum að ræða vegakerfi hérna í vinnunni og ég mundi eftir jeppaferð sem við fórum í þegar við vorum úti og ég er ekki viss um að mágur minn sé ennþá alveg búin að jafna sig. Hann tók ábyggilega nokkur þúsund myndir þegar við vorum úti en ekki eina einustu í jeppaferðinni því hann sat frosinn frammí og hugsaði líklega um það eitt að lifa af bíltúrinn ekki einhverjar myndatökur ;) Hérna er mótorhjólablogg sem ég fann með myndum af vegunum á eyjunni, ekki eins slæmum og sumum sem við fórum þannig kannski skiljanlegt að Ási var fremur taugaóstyrkur á köflum?
Annars mæli ég með því að skoða bloggið hjá Orson ef þið hafið áhuga á mótorhjólaferðalögum eða ferðalögum alemnnt, hann tekur rosalega flottar myndir ;) Ég er aðeins búin að skoða bloggið (ok, aðallega myndirnar) en ég held að þetta sé bara einn gaur þó hann tali um sig sem Team Orson? Það er alltaf bara mynd af einu hjóli, einum matardisk og engu fólki ... hmmmm ... og bloggarinn virðist eiga fullt af peningum til að ferðast um og leigja mótorhjól útum allan heim.
Já, ég get vel hugsað mér að vera svoleiðis gaur ;)
Búin að vera að endurraða aðeins hérna á blogginu mínu, mér þykir of vænt um það til að leyfa því að grotna niður og verða "ónýtt" - kominn tími á viðhald sumsé ;)
Held líka að ég taki bloggið framyfir Facebook því þeir sem koma hingað og lesa hafa væntanlega áhuga á að koma hingað og lesa, þá er ég ekki að ausa persónulegum upplýsingum um mig yfir sakleysingja sem hafa kannski barasta engan áhuga á að vita hvað ég er að gera dagsdaglega ... EÐA hafa mikinn áhuga á því sem ég er að gera dagsdaglega??! Spurning :)
Er á annarri næturvaktinni, hálfu rólegri en síðasta nótt, sem er gott því ég meiddi mig í hnéinu í dag og er alveg draghölt. Finnst ég vera svolítið eins og Daniel Larusso í lokabardaganum þegar hann getur ekki stigið í fótinn þannig að hann gerir það eina í stöðunni, fer í trönustöðuna og vinnur bardagann! En ekki hvað?! ... ég er að vísu að drepast í hægri fætinum en talandi um trönusparkið þá rakst ég á þessa færslu um hvort sparkið myndi virka í alvörunni eða ekki. Svona fyrir þau ykkar sem hafið áhuga. Ég ætla ekki að nota það í nótt. Sparkið sem sagt.
Annars dreymdi mig alveg rosalega furðulega í dag þegar ég náði loksins að sofna. Ég var í lest eða rosalega löngu húsi að leita að einhverju með manni sem ég þekki ekki en ég var greinilega afskaplega skotin í honum, í draumnum ... veit samt ekki alveg hvað heillaði því ég skildi hann ekki, ekki eitt einasta orð. Hann talaði ungversku eða tyrknesku eða eitthvað og var svona 15 árum yngri en ég og svona lítill og mjór og brothættur. En við vorum sumsé að leita að einhverju og þessi kærasti minn í draumnum átti að vera að hjálpa mér en hann hafði þann leiða ávana að stífla öll klósettin sem við komumst í tæri við þannig að ég varð alltaf að losa stífluna áður en við gátum haldið áfram. Þetta var samt ekkert ógeðslegur draumur því klósettin voru öll afskaplega hrein og fín og það var bara hreinn klósettpappír sem stíflaði þau, ekkert subb nema vatnið sem sullaðist um allt.
Þegar ég vakanði var draumurinn enn að væflast fyrir mér, var svo raunverulegur að ég var ekki viss hvort ég hefði kannski verið að leita að einhverju með manni sem ég skildi ekki þannig að ég gerði það sem ég geri yfirleitt þegar ég man draumana svona vel, ég kíkti á draumasíðuna en það er ekkert skráð undir að leita eða lest eða Ungverji EN það er til lukku að tala við útlending (stendur ekkert að hann þurfi að skilja þig eða þú hann) og ef við vorum í útlöndum (sem mér fannst eiginlega því allt umhverfið svo skringilegt, samanber að mér fannst ég vera í lest), þá verð ég að fara að taka ákvarðanir því ég er í ójafnvægi ... veit samt ekki hvort það gildir þar sem ég var bara í útlöndum en ekki í ferð? En svo að lokum er færsla um salerni:
Að dreyma salerni er fyrir andlegri hreinsun. Salernir [sic] sem flæðir upp úr er merki um að eitthvað sé að angra þig og að þú þurfir að líta í eigin barm og skoða hvað veldur. Sértu að þrífa salerni er merki um að þú þurfir að passa upp á skapið á næstunni.
og þetta getur barasta alveg passað, er þetta ekki nákvæmlega það sem ég var að blogga um síðustu nótt? ég er sumsé ekki berdreymin heldur dreymir mig það sem ég veit nú þegar bara í dularbúningi!
Áhugavert ;)
miðvikudagur, október 13, 2010
Ég er á fyrstu næturvakt af sex í nótt og mig langar ekki sérlega til að vera hérna.
Það er bankamaður í einum klefanum, fullorðinn gaur sem er að drepast úr frekju en kannast bara ekkert við það að hafa nokkurn tímann verið frekur, aldrei barasta. Jájá, ég myndi halda að það flokkaðist undir frekju að gala og berja og heimta og hóta í fleiri klukkutíma en auðvitað gæti ég haft rangt fyrir mér ;)
Svo gæti líka verið að ég sé pirruð á honum vegna þess að ég er svolítið pirruð í nótt? Hann eyminginn getur ekkert gert að því að hann sé óþolandi gerpi sem hagar sér eins og leikskólabarn, það er auðvitað áfengið í honum sem er að tala ... en hann ætti auðvitað að vita betur en að innbyrða það. En þar sem hann hefur ekki vit á því þá á ég að hafa vit á því að leiða hann hjá mér frekar en að pirrast. Get það bara ekki því ég er pirruð.
Ég þoli ekki þegar ég er alveg sannfærð um eitthvað sem er bull, ég þoli ekki þegar ég eigna öðrum tilfinningar án þess að spyrja viðkomandi að því hvort ég sé að eigna honum réttar tilfinningar og verð svo öll pirruð þegar ég (auðvitað!!) hef rangt fyrir mér og ég er leiðrétt, ég þoli ekki þegar ég gríp eitthvað á lofti en fatta svo að því var kastað en hefur ekki vængi (ok, þessi samlíking er ábyggilega aðeins of djúp til að meika sens en ég er að meina þegar einhver segir eitthvað og ég tek því á ákveðin hátt en það var ekki meint þannig, það var ekki "meint" yfir höfuð heldur bara sagt, í rælni, afþvíbara ... og ekkert á bakvið það), hættið að segja hluti sem þið meinið ekki! Og fyrst ég er byrjuð á tuðinu þá ég þoli ekki að þurfa að bíða, mig langar ekki til að bíða eftir hlutunum, bara alls ekki neitt. Ég er fröken óþolinmóð þó ég láti ekki mikið á því bera alla jafnan. En ég veit líka að það væri ekkert gaman að neinu ef það gerðist allt strax, þá væri heldur ekki hægt að líta yfir farinn veg og dást að því hvað vinna og þrautseigja hefur skilað ef fólk þarf ekki að vinna og sýna þrautseigju til að fá hlutina ...
En ég ætla bara að anda með nefninu áfram og klára vaktina og fara svo heim til Fídels að sofa og vakna örugglega minna pirruð ... verð að minnsta kosti ekki mikið pirraðri ;)
Góðar stundir og spyrjið áður en þið ætlið öðrum ... spyrjið jafnvel ykkur sjálf ef þið eruð ekki viss :)
sunnudagur, október 03, 2010
Ég á við smá vandamál að stríða. Sumir myndu segja, bara eitt? eða bara smá? en ég er bara að tala um eitt tiltekið vandamál í þetta sinn:) Og það er smá, að minnsta kosti miðað við hvað gengur og gerist ... þó er ég kannski ekki með besta viðmiðið miðað við vandamálin sem ég sé 18 daga í mánuði ... en já, þetta vandamál er ekkert mikið eða merkilegt eða óyfirstíganlegt.
Það tengist þessum 18 dögum í mánuði sem ég er að vinna. Hefur ekkert með vinnuna að gera miklu frekar dauðu stundirnar á milli þess sem ég sinni vinnunni og sit við tölvuna. Þá er ég logguð inn á Facebook og fletti henni stundum svona hingað og þangað, opna einn prófíl og sé að við eigum sameiginlega vini og opna annan prófíl og skoða hitt og þetta og svo er fólk að setja inn myndir og statusa og ... já, ég er svona laumu-stalker fjölda fólks án þess að ætla mér það.
Þetta væri kannski í lagi ef ég væri að kommenta á myndir sem ég skoða hjá fólki en ég geri það afskaplega sjaldan, en ég set oftar "like" á hitt og þetta ... en oftast statusa þannig að ég er hrædd um að fólk líti á mig sem einhvers konar Facebook-fíkil? sem ég er ekki því Facebook er bara ögn skemmtilegri afþreying en að leggja kapal og ég sakna þessi ekki baun á frívöktunum mínum ...
... og ekki að ég haldi að einhver sé í alvöru að eyða tíma í að spá hverjir séu fíklar og hverjir ekki en ætli það séu ekki allir að spá eitthvað í hverjir skoði efnið þeirra? og svo fær fólk eitt "like" frá mér á alls konar statusa sem eru um hitt og þetta. Síðan hitti ég fólk sem ég hef ekki talað við í lengri, lengri tíma og veit eitthvað fáránlega skringilegt um þeirra líf, að einhver hafi klárað að prjóna eitthvað eða skipt um dekk eða lent í einhverju sem ég slysaðist til að sjá því ég var á rólegri vakt daginn sem það gerðist en ég hef ekki hugmynd hvort viðkomandi eigi tvö eða þrjú börn eða hvað þau heita ... ;)
Bara að spá, því það sem ég ætlaði alltaf að blogga um voru hlutir sem ég hefði hugsanlega sett í status á Facebook ef mér hefði ekki þótt það of persónulegt og skrítið að auglýsa svona "opinberlega" en auðvitað er blogg ekkert minna opinbert. Mér bara finnst það ekki eins opinbert því færri lesa bloggið en laumast um á Facebook í skjóli nætur og myndu vita skringilega hluti um mig :)
Góðar stundir
laugardagur, september 25, 2010
Jæja :)
Sumarið var gott :) eins og þau eru yfirleitt er það ekki? sól og hiti og alltaf eitthvað að gerast og til einhvers að hlakka ... en það er líka þannig um vetur, bara ekki eins hlýtt.
Er búin að hugsa um að blogga í fleiri, fleiri daga, jafnvel vikur en núna þegar ég er búin að skrá mig inn man ég ekki eftir neinu? Það kemur alltaf reglulega að ég hugsa "hahaha, ætla að blogga um þetta" eða "einmitt, ég verð að blogga um þetta" en núna ... ekkert. Eins og Kathleen Kelly sem gat aldrei sagt neitt þegar hún lenti í fólki sem móðgaði hana, gat aldrei svarað fyrir sig heldur varð alveg blankó.
Ég er amk á lífi og það er gott. Veturinn virðist ætla að vera mjög spennandi líka, fullt af námskeiðum og verkefnum og meira að segja utanlandsferð. Jújú, ég er aftur að fara til Ungverjalands í nóvember sem forráðamaður lítillar frænku. Geri fastlega ráð fyrir að það verði eins gaman og síðast en hugsanlega eilítið meira taugatrekkjandi því núna er GLÁ ekki bara að fara að æfa heldur að keppa á risastóru alþjóðlegu móti sem þær fimleikastelpurnar horfðu á síðast þegar við fórum. Keppnin verður laugardaginn 27. nóvember og byrjar klukkan 14:00 og þær eru þrjár íslenskar sem verða með. Jamms, spennan er orðin mikil nú þegar :)
... og ég ætla að muna eftir að taka nesti því það er ekkert hægt að kaupa þarna á mótsvæðinu nema skringilegt alls konar sem litlar stelpur borða ekki ... já, stórar stelpur litu sumt hornauga líka en þannig er það stundum ;)
Þetta lag er eitt af mínum allra, allra uppáhaldslögum ... búin að hlusta á það margoft í gegnum tíðina og er alltaf til í að hlusta á það aftur.
Sumarið er búið að vera afskaplega gott og það er bara rétt hálfnað, geri fastlega ráð fyrir að það haldi áfram að vera frábært. Vona að fleiri hafi það gott en ég :)
Lifið heil
miðvikudagur, maí 26, 2010
Fjórar vaktir eftir svo sumarfrí. Ég tel þessa vakt sem ég er að vinna ekki með því ég er meira en hálfnuð með hana. Ég ætla ekki að vinna annars staðar í þessu sumarfríi og ég fer til útlanda og ætla í útilegur, þetta verður bara snilld :)
Lillibó skipti um olíusíu og olíu á hjólinu mínu í gær ... ég vildi að ég gæti sagt að ég hafi gert eitthvað sjálf en ég aðallega fylgdist bara með og hélt uppi samræðum. Ok, ég talaði og hann hlustaði, held ég ;) kannski hlustaði hann ekki neitt en ég talaði heilan helling og fylgdist með auðvitað þannig að ég geti gert eitthvað af þessu sjálf á næsta ári ... eða vitað betur hvað hann er að gera þegar hann gerir þetta á næsta ári, aftur :)
Annars er ekki sérlega gott að vera bara notandi á öllum sviðum. Ég nota rafmagn en hef ekki hundsvit á því hvernig það virkar, sama með pípulagnir, ég vil bara að vatnið komi og fari eins og mér hentar og fari þangað sem það á að fara. Hugsa að flestir séu þannig að vísu, við göngum bara að rafmagni og vatni sem gefnu í okkar samfélagi. Ég keyri bílinn minn og mótorhjólið og veit nokkurn vegin hvað er í gangi en samt ekki ... ekki ef ég ætti að útskýra það í einhverjum smáatriðum eða gera við eitthvað sem er ekki nánast algerlega idjótprúff (kælivatn, olía, rúðupiss til dæmis).
Tölvan ... dæs.
Ég þarf kannski að kaupa mér nýja svoleiðis því mín er alltaf að "blue screena" - physical memory dump eitthvað etc. Mér finnst ekkert gaman að vera tölvulaus en mér finnst tölvuvesen enn leiðinlegra. Tölvuvesen er í mínum huga eins og tannvesen og skattaskýrslan. Sem betur fer gerir skásystir mín alltaf skattaskýrsluna mína þannig að ég get sleppt því að hugsa um hana, takk Sara ;) og tannlæknirinn minn er frændi minn og sérfræðingur í barnatannlækningum, hann er svo ljúfur að pabbi sofnaði einu sinni í rótarfyllingu hjá honum - það versta við að fara til hans er að hlusta á það sem er að gerast ;) en tölvur ... dæs.
Og það sem ég kann ekki eða vil ekki lendir alltaf neðst á to-do listanum hjá mér, ég verð að fara að gera eitthvað í þessu. Vildi samt óska að það væri hægt að kaupa tölvur sem bara virkuðu, endalaust. Það væri hægt að fara á netið, sama hvað þú ert mikill illi þá er netið bara í tölvunni og þú þarf bara að ýta á OK eða Yes og tölvan er tengd. Það væri hægt að vera í ritvinnslu og skrifa skjöl sem hægt væri að senda og skoða í öðrum tölvum, hægt að horfa á DVD myndir og skoða ljósmyndir án þess að sækja sér kaffibolla í hvert sinn sem tölvan opnar nýja mynd ... vinnsluhraði? innra minni? hvað sem það heitir, bara að það virki :)
Afhverju er ekki bara búin til tölva sem getur orðið "klassísk", með öllu sem venjulegur notandi þarf á að halda, ekkert fansí, ekkert brothætt eða flókin, ekki uppfærð eða tjúnuð eða með aukahlutum sem 95% notenda notar hvort sem er ekki neitt. Eins og Ural mótorhjólin, þau eru klassísk, þau virka, komast frá A til B og það er hægt að gera við þau með kúbeini, WD40 og teipi.
Mig langar í Ural tölvu.
Góðar stundir
föstudagur, maí 07, 2010
Ég fór í leikhús í gærkvöldi og það var alger snilld, ég hló eiginlega allan tímann og ég get ekki annað en mælt með sýningunni. Ef þið komið því við ættuð þið endilega að kíkja á Gerplu í Þjóðleikhúsinu :)
Sýningin var ekki bara fyndin heldur líka rosalega "gáfuleg" ... búningarnir voru einfaldir en voru um leið fjölbreyttir, allir eins í grunninn þannig að allir gátu verið allt bara með því að setja á sig belti eða vesti eða grímu eða sjal. Búningarnir voru sumsé aukahlutirnir ekki alklæðnaður. Sviðsmyndin var einföld en notuð í allt ... strönd Noregs, ó hvað ég hló :) Já, ef þið komist, farið að sjá Gerplu :)
Næst er það Íslandsklukkan á laugardaginn - Halldór Laxness vika hjá okkur :D
og svo auðvitað Amadou og Mariam næsta miðvikudag, sem minnir mig á það að ég er með einn auka miða á tónleikana ef einhver vill kaupa hann af mér? Ég er handviss um að tónleikarnir verði alveg frábærir og eftir 10 ár verður kominn hópur á Facebook "Ég sá Amadou og Mariam á Listahátíð 2010" ;) ef þið hafið áhuga á að kíkja til Afríku eina kvöldstund verið endilega í bandi!
Góðar stundir
miðvikudagur, maí 05, 2010
Jæja, þá er komið að mánaðarlegu færslunni minni ... nah, ég blogga ekki svo sjaldan? næstum jú, en ekki alveg ;)
Mótorhjólið er komið á götuna og ég er afskaplega ánægð með það, fór í ferð með vinkonu minni í gærmorgun í glampandi sólskini og bongóblíðu. Krýsuvíkurleiðina framhjá Kleifarvatni, Suðurstrandarveginn að Strandakirkju (þar sem við sáum seli!!), á leiðinni til Þorlákshafnar var frábært útsýni yfir á eldgosið. Útsýnið þaðan var líklega betra en nær gosinu því við sáum það rísa uppúr skýjabakka ... ótrúlega flott ;)
Svo var auðvitað komið við í Litlu kaffistofunni á leiðinni heim eftir einn hring um Þorlákshöfn (rosalega eru margar lyktir í þeim bæ!) ;)
Eftir þrjár vikur fer ég í sumarfrí og ég er ekki að fara að vinna annars staðar. Ég verð í fríi í heilan mánuð, verð úti í tvær vikur af þeim tíma og tvær vikur að dóla mér innanlands ... þegar ég kem heim á ég einmitt viku eftir af fríinu og ég er að hugsa um að leggjast út, bókstaflega :)
Sjáum til og kannski set ég inn myndir á eftir af ferðinni í gær, ef þær heppnuðust ...
